Tregime të bukura

Munella

Anetar Fillestar
Tregime të bukura

...Dy engjuj udhtarë ndalojnë tek nji familje e pasun për me ba natën. Familja ishte shumë e vrazhdë dhe nuk ua plotsoi lutjen e tyne që ti lejojnë me fjetë at natë n’dhomën e miqve. N’vend saj i dërgojnë në nji kand t’vogël t’nji podrumi t’ftohtë. Mbasi i shtrojnë dyshekët e fjetjes, engjulli ma i moqem shef nji t’çame t’murit dhe merr e ndreq. N’mëngjes heret u çuen eu nisën për rrugë. Engjulli ma i ri pyet, pse mramë ua mbylle at t’çame muri. Engjulli i moqem i përgjigjet:

“ Gjanat nuk janë gjithmonë ashtu si na duken”

N’mbramjen tjetër mbrrinë tek nji familje e vorfun. I zoti shpisë së bashku me bashkshortën e tij me nji dashamirsi ua ofruen atyne ta ndajnë darkën përgjysë dhe i lutën të flejnë at natë n’krevatin e tyne që t’çlodheshin mirë prej rrugtimit largtë. Kur u zgjuen n’mëngjes prej gjumit, dy engjujtë i gjejnë n’oborr t’zotë e shpisë tuj kjajtë për ngordhjen e lopës që njiherit kishte qenë e vetmja pasuni që kishin pas mbas shpirtit. Lopa u kishte ngordhun at natë. Engjulli ri e pyeti t’moqmin. Pse s’ndërmore diçka që ta parandalonte ngordhjen e lopës të ktyne dy njerzve shumë t’mirë e kaç t’vorfun. Engjulli i moqem u përgjigj:

“ Gjanat nuk janë gjithmonë ashtu si na duken”

Engjujtë vazhdojnë rrugtimin e tyne e dikur engjulli i ri me nji zemrim t’theksuem i drejtohet engjullit t’moqem. Si mund lejoshe gjana të tilla. T’parit zotshpie që u soll aç vrazhd me ne e që i kishte t’gjitha t’mirat ti ia riparove edhe murin kurse atij t’vorfunit që na priti me aç dashamirsi derisa na e l’shoi edhe krevatin e tij për me fjetë e ti lejove që ti ngordhte lopa tij e vetme. Engjulli i moqem përseri u përgjegj:

“ Gjanat nuk janë gjithmonë ashtu si na duken”

Dhe vazhdoi. Kur kemi fjetë n’at podrumin e ftohtë, përmes asaj t’çameje kam vrejtë flori të mshehun n’mjedis murit dhe e mbylla at t’çame që i zoti shpisë shumë lakmiçarë t’mos bahet edhe ma i zi se asht. Mramë derisa po flejshim n’krevatin e atij t’vorfunit, vjen mortja me ia marrë gruen e unë ju luta që n’vend t’grues t’ia merr lopën.

E shef pra se gjanat nuk janë gjithmonë ashtu si na duken.

...Në nji natë prej netve njeriu kishte pa n'andërr se po udhëtonte bashkë me Zotin nëpër plazhë. Përmes qiellit të kthjelltë i shkëlqenin fotografitë e jetës vet. Në çdo fotografi ky shifte nga dy parë gjurmë (fërkema). Nji parë që ishin të tija e tjerat t’Zotit. Kur përpara i shkëlqeu fotografia e fundit e jetës tij, shikjoj mbrapa për t’i parë gjurmët. Vërejti se shumë herë nëpër stazën e jetës tij kishin qenë vetëm nji parë gjurmë. Dhe ajo i kishte ndodhë bash n’mometet me t’vështira të jetës. Tuj pa kët çudi, vendosi me e pyet Zotin për sqarim.

O Zot! Ti vet m'ke thanë se: Atëherë kur vendosi me t’ndjekë, do t’ecësh bashkë me mue gjatë gjithë rrugës, por kam vërejtë se: N'kohën kur kam qenë n’ditët ma t’vështira t’jetës sime, ka vetëm nji parë gjurmë. Nuk e kuptoj pse, atëherë kur m’ke vytë ma s’shumti, Ti m’ke lanë vetëm.

Zoti me buzëqeshje ia kthei përgjigjen: Biri im! Fëmija ma i çmushëm i imi. Të dua, dhe asnji herë s'tkam lanë vetun! Atëherë kur ke pa vetëm nji parë gjurmë, kjo ka ndodhë kur unë t’kam mbajtë n’krahnorin tim.

...Na ishte nji herë nji ishull në të cilin kishin jetue t’gjitha ndjenjat e vlerave të jetës njerzore:

Vullneti mirë,
Mërzia,
Dia dhe n’mes tjerash edhe
Dashnia.

Nji ditë u mur vesh se ishulli tyne do t’përmbytet prandaj i pregatitën anijet për ta l’shue ate. Vetëm Dashnia vendosi të qëndroi deri n’momentin e fundit. Por kur ishulli u përmbyt definitivisht atëherë edhe Dashnia filloi me lypë ndihmë.

Pasunia i kaloi përskaj dhe Dashnia e pyeti: Pasuni, a ke mundsi me m'marrë me vedi? Nuk mundem! Shumë ar e argjend kam n'anie dhe nuk ka vend edhe për ty.

Dashnia atëherë e pyeti Krenarinë e cila kalonte me anien e saj të madhnishme. Krenari! T’baj rixha me m'marrë me vedi. S’kam mundsi me t’ndihmue oj Dashni ia ktheu përgjigjen Krenaria. Këtu çdo gja e kam t’përkryeme e frigohem se prania jote mundet me ma shkatrrue anijen.

Atëherë Dashnia iu drejtue Merzisë: Merzi! T’lutem merrem me vedi. Oh Dashni, iu përgjegj Merzia. Aq fortë jam e mërzitun sa s’ka kurrëfarë gjasa me t’ndihmue.

E kur Vullneti mirë kaloi përskaj ishullit. Aq fort ishte i lumtun sa që aspak nuk i dëgjoi lutjet e Dashnisë.

Ma n’fund Dashnia e ndinë nji za: Hajde Dashni se unë kam me t’marrë me vedi. Ai kishte qenë nji plak me barkën e tij t'vogël. Kur mrrinë n’breg,. Dashnia zbret prej barkës kurse plaku shkon.

Aq shumë kishte qenë e lumtun Dashnia saqë prej gzimit harron me e pyet plakun edhe për emën. Dashnia e kuptoi se ia ka borxh jetën plakut prandaj shkoi e pyeti Dien: Dituni, ti sigurisht e di se kush m’ka shpëtue? T’ka shpështue koha, ia ktheu Ditunia. Po çfar arsye ka pas koha për me m’shpëtue e pyeti përsëri Dashnia. Sepse vetëm koha asht e aftë me e vlersue se sa asht e vlefshme Dashnia gjatë jetës njerzore.

...Fillimi i k’tij tregimi shkon në nji kohë shumë të largët kur babi e denon vajzën e vet pesëvjeçare sepse ajo ia kishte humbun ni gja shumë të shtrejtë. E t’holla në ato kohë kishte pas shumë pak.

Ishte koha e KSHNELLEVE. T’nesërmën n’mëngjes vajza i sjell babit nji dhuratë ei thotë: Babi, kjo asht për ju. Babi u ndodh në nji pozitë t’vështirë, por kur e hapi kutijnë dhe e pau se mrena s’kishte asgja, u idhnue shumë. A nuk e di se kur i dhuron dikujtë diçka duhet t’ket noj send mrena kutijsë. I bërtiti me za të ashpër babi vajzës. Kurse vajza me sy t’mbushun plot me lotë, ia ktheu: O babi, po kutia nuk asht e zbrazët sepse deri te kapaku e kam mbushun përplot me t’puthuna për ty.

Babai atëherë u mallëngjye shumë. Ra ngjuj para vajzës tuj e puthë e tuj e përçafë dhe tuj kërkue t’falun dhe deri n’fundin e jetës at kutij e ruajti tek krevati dhe sa herë ndihei i humbun ej mjerë. Çilte kutijnë dhe prej saj nxirrte nga nji puthje t’pa dukshme dhe i shkonte n’mend dashnia që vajza tij e vogël e kishte mbyllun mrena.


...Ky tregim shkon larg e larg në kohë e deri tek nji katund i izoluem ej mbërthyem n'mjedis bjeshkëve.
N'at katund jetonte nji nanë me nji djal. Burri i kishte vdekë heret dhe kjo krejtsisht e vetme, me skamje, mjerim, mund e djersë e kishte rritë djalin e vetëm. Djalin e saj të zemrës. Djali kishte l'shue shtat, ishte ba i pashëm e shumë i fortë. Kur i erdhi koha, nana doli nëpër katundet tjera ej gjet nji vajzë shumë t'bukur e ia solli t'birit n'shpi për nuse. Prej ditës parë djali filloi me e dasht shumë nusen dhe sa ma shumë kalonin ditët aç ma shumë i rritei dashnia.
Në anën tjetër, prej ditës parë nusja filloi me e urrejtë shumë vjehrrën e sa ma shumë kalonin ditët aç ma shumë i rritei urrejtja.

Nji mbasdite t'vonshme, nusja i drejtohet t'shoqit: N'qoftë se do mue me m'pas t'gjallë, sonte merre nanën, çoje n'mal, mbyte, nxirrja zemrën dhe nxito t'ma sjellësh sa ma shpejtë se kam dëshirë me e ndi n'duertë e mia ngrohtësinë e asaj zemre. Djali i dashunuem marrzisht mbas grues, pa mendue aspak. Si ra terri, futi thikën n'brez e mandej shkoi te nana e thirri me e ba nji sheti bashkë me te. Nana menjiherë pranoi sepse e donte djalin me gjithë shpirt. E tash ishte rasti me e ba at sheti me at pjesë t'saj të zemrës. Kur mrrinë n'mal. Djali hoq thikën prej brezit, ia hoq nanës kryet e mandej me at thikë ia çeli gjoksin e ia nxori zemrën prej krahnori. Shpejt e shpejt e mori at zemër me të dy duertë e filloi me vrapue drejtë kah shpia. Mori n'thu eu rrzu kurse prej zemrës u ndigjue nji za: AU VRAVE O BIR!
 
Sipër