Historia e Mirditës - Mirditasit përkrah Bushatllinjëve për shkëputje nga Turqia

Mirë se vini në rrjetfaqen MIRDITA.COM
Përmbajtja e hasur këtu, mund të shfletohet lirshëm.
Për të shkruar dhe marrë pjesë në diskutime, duhet të keni një llogari dhe të identifikoheni.
Shpresojmë që prania juaj, të ndikojë në përmirësimin dhe pasurimin e faqes.
Krijoni një llogari

Miri

Anëtar drejtues
2 Korrik 2012
247
2
864
Historia e Mirditës - Mirditasit përkrah Bushatllinjëve për shkëputje nga Turqia

bushatllinj.jpg

Në gjysmën e dytë të shekullit 18 sistemi feudal ushtarak turk u mbërthye nga anarkia dhe çthurja e plotë, kjo në Shqipëri çoi në formimin e dy pashallëqeve të mëdha,ai i Bushatllinjëve ne veri, dhe ai i Ali Pashës ne jug.

Të dy pashallëqet shqiptare, për të realizuar politikën e tyre të pavarur nga Porta e Lartë, kishin nevojë për fuqinë ushtarake të Mirditës. Lidhja me Mirditën, në një kohë kur kishte me vete edhe gjithë malësorëte tjerë katolikë, i dha forcë e krahë Mehmet Pashë Bushatit dhe pasardhësve të tij.

Në vitin 1795, Karamahmut Pasha mësyni Prizrenin për ta çliruar e për ta bashkuar me Pashallëkun e tij.
Në këtë aksion u mbështet kryesisht në luftëtarët mirditas. Pretendimi për ta futur në Pashallëkun e tij edhe Malin e Zi e shtyni Karamahmut Pashën të sulmonte drejt tij në verën e vitit 1796. Në betejën e 11gushtit të atij viti, mirditasit treguan besnikërinë e tyre ndaj Bushatllinjëve. Ata zunë shtigjet kryesore nëpër të cilat ushtritë malazeze sulmuan ato të Karamahmut Pashës dhe e ndaluan vrullin e tyre, duke shpëtuar kshtu si Vezirin e plagosur, që ishte në rrezik të zihej gjallë nga malazezët, ashtu dhe ushtrinë e tij nga shpartallimi i plotë i saj.
Megjithë humbjet Karamahmuti nuk hoqi dorë nga pushtimi i Malit të Zi. Në vjeshtën e po atij viti, ai në krye të 20000 luftëtarëve, ndër të cilët edhe 6000 mijë mirditas ai mësyni Malin e Zi në drejtim të Piprrit e të Pulabardhit. Beteja e 25 shtatorit 1796 qe një nga betejat më të përgjakshme që zhviloi Karamahmut Pasha.

Veziri i Shkodrës la në atë betejë mbi 3000 të vdekur e po aq të plagosur. Aty gjeti vdekjen edhe vetë Karamahmuti. Në këto luftime, qëndresa e mirditorëve qe e pashoqe. Mirditasit duke shpresuar në shporrjen e pushtuesve osmanë, luftuan me heroizëm e vendosmëri përkrah Bushatllinjëve.
Por, këto përpjekje u duk se morën fund me vdekjen e Karamahmutit. Më 1806 mirditasit, për hir të traditës që tashmë qe krijuar, shkuan me Ibrahim Pashën kundër kryengritjes së Serbisë. Këtu ai preu pabesisht prijsin e reparteve të Mirditës, Kolë Mark Gjokën dhe mirditasit të cilët u tërhoqën nga fronti i luftës. Pas vdekjes së Ibrahim Pashës më 1810, në luftën që plasi për trashëgimin e Oxhakut të Bushatllinjëve, Mirdita përkrahu tarafin e të miturit Tahir Pasha. Këtë e përkrahte dhe Ali Pashë Tepelena që kishte mësy Shqipërine e Veriut, me shpresë që të bëhej tutor i tij.
Me këtë rast Ali Pasha krijoi lidhje me Mirditën dhe përforcoi gardën personale të tij me tre taborre djem mirditorë. Në këtë situatë grindjesh në Shkodër, fermanin e Vezirnisë e mori Mustafa Pasha, nipi i Ibrahim Pashës. Mustafai në vitin 1812 lidhi miqësi me Ali Pashën dhe në vitin 1813 u pajtua me Mirditën së cilës i riktheu një pjesë të bajrakut të Dibrrit i cili i qe aneksuar Shkodrës që në kohën e Mehmet Pashë Begollit.
Në vitin 1831 mbi 8000 mirditas e malësorë të tjerë u rreshtuan në ushtrinë e Mustafa Pashës që u nis për t’u zënë rrugën ushtrive osmane të cilat kishin mësy Shqipërinë për t’i dhënë fund qëndresës së Vezirit të Shkodrës e për t’a prishur atë pashallëk. Heroizmi i mirditasve në këtë betejë qe i paarritshëm.
Ata, siç thonë kronistët e atyre luftimevev zunë një qafë mali e nuk i lanë për dhjetë ditë rrjesht ushtritë turke të kalonin e t’u binin pas shpine ushtrive të Mustafa Pashës. Më 12 maj 1831 mirditasit pa kurrfarë shprese për ndihmë braktisën pritën duke lënë shumë të vrarë e të plagosur në ato luftime të përgjakshme dhe u kthyen një pjesë në Mirditë e pjesa tjetër u ndry në kala të Shkodrës me Mustafa Pashën, i ndjekur këmba - këmbës nga Mehmet Reshit Pasha dhe i rrethuar në kala pa asnjë shpresë.
Në dhjetor të atij viti, Mustafa Pasha bashkë me Lleshin e Zi iu dorëzuan Reshit Pashës. Ata u internuan, i pari në Stamboll, kurse Lleshi në Janinë. Ra kështu ora e Bushatllinjëve.