Historia e Mirditës - Lëvizja kryengritëse

Mirë se vini në rrjetfaqen MIRDITA.COM
Përmbajtja e hasur këtu, mund të shfletohet lirshëm.
Për të shkruar dhe marrë pjesë në diskutime, duhet të keni një llogari dhe të identifikoheni.
Shpresojmë që prania juaj, të ndikojë në përmirësimin dhe pasurimin e faqes.
Krijoni një llogari

Miri

Anëtar drejtues
2 Korrik 2012
247
2
864
Historia e Mirditës - Lëvizja kryengritëse

lufta-kryengritese.jpg

Vendi i mirditave (pjesa më e madhe e principatës së kastriotëve dhe pjesa më e madhe e principatës së Dukagjinëve), qenë fusha e arenas së luftimeve dhe e fitoreve të lavdishme të shqiptarëve me në krye Skënderbeun kundër sulmeve turke për periudhën 1443-1468.

Pas vdekjes së Skënderbeut (1468-1479) vazhdoi rezistenca dhe lufta e përgjakshme me në krye Princin Dukagjinas, Leka III Dukagjini. Pas rënies së kalasë fundit asaj të Rozafës (1479) shënohet fundi i Epokës Legjendarë të luftës për liri.

Pas kësaj për afro 80 vjet paraqitet gjendja më e rëndë për shqiptarët. Pas periudhës së rëndë, repressive ushtarake turke urrejtja kundër pushtuesve dhe ndjenja liridashëse nuk u shua asnjëherë në krahinën e Mirditës. Edhe në këtë periudhë pati veprime luftarake.


Një kryengritje shpërtheu në rrethet e Lezhës që në vitin 1479. Kjo kryengritje zgjati më shumë se pesë vjet dhe përfshin territore nga Kruja deri në thëllësitë e malsive në veri. Më 1481, me kërkesën e kryengritësve u kthyen nga mërgimi Nikollë e Lekë Dukagjini dhe pak më vonë edhe i biri Gjergj Kastriotit – Skënderbeut, Gjon Kastrioti. Strukturat luftarake kryengritëse të organizuara mirë sulmonin në befasi repartet turke të cilat i shpartallonin dhe merrnin prej tyre armë e sende të tjera.
Mirditasit e dukagjinasit sulmuan Lezhën dhe ju afruan edhe Shkodrës ndërsa tubat kryengritëse të udhëhequra nga Gjon Kastrioti çliruan një pjesë të madhe në fushën e Krujës, Gregut të Matës dhe të Matit dhe shtien në dorë dhe kështjellën e Stelushit. Suksesi i kryengritësve me gjithë shtrirjen e madhe të tyre qe i përkohshëm. Përqëndrimi i trupave të shumta të ushtrisë turke bëri te mundur thyerjen e kryengritjes veçanërisht në zonat fushore.
Pas shtypjes së saj (1484) Gjergj Kastrioti dhe prijës të tjerë feudale që shpëtuan u rikthyen në Itali. Më 1499, mirditasit pranë qytetit të Lezhës, ngritën krye dhe thirrën nipin e Skënderbeut Gjergj Kastriotin, i mbiquajtur prej tyre “Skënderbeu i Ri” si dhe Progon Dukagjinin etj. Kryengritësit çliruan qytetin e Lezhës dhe morën disa pozicione strategjike, duke bllokuar shumë rrugë që ishin rrugë të pushtuesit. Lindi ideja e ripërtëritjes së “Beslidhjes” shqiptare. Por kryengritja nuk pati sukses të madh dhe u shtyp pa shumë vështirësi prej turqve.
Shkaku ishte se prijësit e ktyer nga emigracioni e mbështetën suksesin e kryengritjes tek aleancat me Venedikun dhe marrëveshjet me turqit për lëshime. Kjo jo vetëm nuk solli sukses por zhgënjen kryengritësit dhe humbjen e besimit të tyre tek “Skënderbeu i Ri” dhe prijësit e tjerë. Kryengritja u shtyp, në vitin 1506 dhe shënoi fundin e përpjekjeve të parisë vjetër feudale në aktivitetin e saj për pavarësi.