Gjashtë gënjeshtrat e nanës sime

Munella

Anetar Fillestar
Gjashtë gënjeshtrat e nanës sime

Gënjeshtra e parë

Si çdo herë edhe at mbramje, nana pat ardhë e lodhun e rraskapitun prej punës që tan ditën e kishte ba n'koperativën e shtetit. Pjetër, merre kët rriskë bukë e kët spec t'përzhitun se ma ka falë nji shoqe e punës. Haje ti se unë nuk jam unshëm.

Gënjeshtra e dytë

Mbasi tan naten, baba e nana e kishin kërkue Martën, motren tonë tri vjeqare. N'mëngjes, trupin e saj t'pa jetë e t'deformuem krejtsisht e kishte gjetë baca Dodë t'mbuluem me dhe prej pllugut t'bulldozherit n'brazdën e arës dhe e solli tuj e mbajtë mbi duarë e shkoi e vendosi n'mjedis kasollës. Nana u hodh përmbi te e s'prani tuj kja. Kjante me aq forcë e dhimbë sa t'gjithë frigoheshim se mos po e l'shon shpirti. Mbas nji copë here u ngrit, i fshiu lotë e filloi me e pregatitë shpien për mort. E kur e pyetnin nanën: Mrikë, a je merzitë për qikën? T'gjithve u thonte: Jo, jo, se e kam shpijen plot djem. Të nesërmen e njizetë ditë me radhë, nanës nuk ju patën terë sytë prej lotëve tuj kjajtë për Martën.

Gënjeshtra e tretë

Ende pa i mbushë shtatë vjeqë, baba m'pat hjekë prej shpie e m'pat que rrogtar. Kur erdhi nana me m'përcjellë. Sytë i kishte pas të skuqun prej vajit e të ajun prej lotve. Nanë! A ke kjajtë a? Jo, jo, veqse sytë i kam t'skuqun prej tymit.

Gënjeshtra e katërtë

Mbas pak vitesh kur unë isha rrogtar. Një ditë sa pat mbrri prej Marmullit nana bacës Luz e m’pat thanë: Iu Pjetër, gjithë rrugës e kam lutë Zotin për me e rujt Zekë Nrecën. Po sevap kish pas ba me babën, nanën e me vllaun tand të vogël se iu kish ba strehim e tanë dimnin me e kalue n’kullën e tij. –Po, ty, kush t’tha? -M’tha nana jote që ty t’ka përshëndetë e t’ka ba t’fala shumë. –Ha ha ha haaaaa! –Kulla Zeksë, i thotë nana kasollës tonë t'thurun me thupra vetëm e vetëm se asht e mbulueme me çermine, oj nana e bacës Luz. Unë nuk di, po ajo ashtu m’tha: “N’kullë t’Zeks kam dal”

Gënjeshtra e pestë

Me t'hollat që i kishte kursye vllai madh tuj punu n'Francë na e kishte ble nji shpi n'Prizren dhe patëm dal n'qytet. Familja pesë antarshe. T'gjithë t'rritun e t'gjithë t'pa punë e pa kurrfar t'ardhuna.

Unë, çdo t'shtunde e çdo të dielë, por edhe ditve t'pushimit që s'kishim msim dilsha n'lamën e puntorëve me kërkue punë krahu. Pak ma larg ishte edhe lama e grave në të cilën, tan pranverën dilte edhe nana me kërkue punë nëpër bahçe t'qytetit. Nji ditë vjen e m'thotë: Hajde Pjetër hajde se bahçexhiut asht tuj vytë edhe nji puntor e m'tha mundesh me e marrë edhe djalin. Derisa kishte ardhë tek unë, shoqet e punës me gjithë bahçexhinë kishin shkue bukur larg e nana tuj u ngutë mej zanë, mori n'thu eu rrzue tuj ra me hundë e buzë për tokë. U que menjiherë tuj e fshi gjakun që i dilte prej hundve e unë tuj ia shkundë petkat prej pluhnit e pyeta: Au vrave oj nanë? Jo, jo, as s'jam vra e as s'asht tuj m'dhimtë kerkund po hajde t'shkojmë se po na ikin gratë.

Gënjeshtra e gjashtë

Natën e Kshnelleve kur ne e kishim shtrue tryezën dhe pritnim me ia fillue darkës, ndihet nji trokllimë dere. Doli baca Pashk me pa se kush asht eu kthye tuj thanë errdhi Pali. Nana menjiherë u çue, shkoi e ju hodh n'qafë Palit tuj ju shpreh nji vaji i madh. Kur u ulëm t'gjithë rreth tryezës. Nana shkoi e ju ul afër e po ia kqyrte çdo kashore se e çonte te goja. E si je kanë, oj zemra e nans dhe prap fillojshin mej ra lotë sa shpesh herë na bante edhe neve me kjajtë. Të nesërmën i thash nanës: Ah nanë, o nanë. Ti tan jetën na paske gënjye tuj na thanë se t'gjithve na do njisoj, por ti Palin e paske pas dasht ma s'shumti. Asaj vetëm i rrodhën lotë e s'mujti me e folë ma asnji fjalë. Kjo ishte edhe gënjeshtra saj e gjashtë dhe e fundit se mbas dy javësh pat ndrrue jetë tuj kalue në amshim n'moshën 55 vjeçare.
 
Sipër